نوشتار تملقی و منفعت طلبانه شخصی نوعی برده فکری است.

 

دین اسلام ارزش فروانی به علم ودانش دانسته است وعلم وشعور انسان آنرا بر سایر موجودات برتری داده، خداوند در کلامش قران به نیکی و اهمیت علم توجه خاصی نموده است. پیامبر(ص) و بزرگان دین اسلام نیز در روایتهایشان فراوان به دانش و علم اهمیت وبیان نموده اند. آگاهی، بصیرت، نخبگی وتخصص علمی از راه کسب علم آموزی وتفکر وتدبر بدست می آید که یک انسان بافکر و روشنفکر متمایز از دیگر قشر جامعه ملموس وظاهرمیکند. در روایتی هست که پیامبر (ص) آزادسازی اسیرهای جنگی را معامله نموده با با سواد نمودن. هراسیری از دشمن که یاران پیامبر را آموزش سواد داده ،آن اسیر را آزاد نموده است.

پس قلم فرسایی ونوشتارهایی که در خدمت به افرادخواص ونهادها ومسئولین برای درامد کاسبانه باشد تا عملکرد نامطلوب و کم کارامدآنها بزرگنمایی گردد وترفندی برای جلب توجه وتبلیغات سوء گزارش دهی گردد. نوعی برده فکری هست که آن شخص نویسنده اندیشه، شعور وفکرش را در خدمت اربابان برای کسب کاسبانه وپول ناچیز قلم فروشی نماید. به مانند تاریخ نویسان دربارشاهان که چه ظلمهایی با این گونه نوشتارهای چاپلوسانه وتملق گویانه هاشان به تاریخ جامعه و نسلهای بعد نکرده اند! گذر زمان اینگونه افراد نمیتوانند استقلال فکری و مدافع حق طلبانه مطالبات جامعه باشند وتاریخ بد قضاوتی در مورد آنها بخاطر قلم فروشی و خیانتهای ناصواب آنها خواهد نمود. خواصین جامعه هم باید آگاه باشند که پرورش چنین آدمهایی معضلی خواهد بود برای خودشان وجامعه ای که فتنه انگیزی، اختلافات و چنددستگی ایجادمیشود آنها برای مدت زمان کوتاهی ابزاری برای اهداف وبرنامه های تبلیغی بوده اند. کم کم وبه مرور یاریگریها وتشکیل گروههای تیمی شکل میگیرد برای سهم خواهی بیشتر از صاحبان قدرت که منافع کلان جامعه وخدمت به مردم به ورطه فراموشی خواهد رفت.